Zorgverzekeraar De Friesland hield eens schrijfwedstrijd voor deelnemers aan de wandelelfstedentocht. Zelf ook een stuk geschreven en ingeleverd "Tiemen heeft geen keus" en "Sterk zijn…" (zie elders op deze weblog). Winnaars van deze wedstrijd werden uitgenodigd voor een zeiltochtje met de Mosselaak. 

De opstapplaats was bij de Galemadammen in Koudum. Samen met maat Tom en prijswinaars Rina, Henk en Martien een leuk middagje gehad met hapjes en drankjes etcetera. Voor herhaling vatbaar!

Hieronder de verhalen die Martien en Rina hebben ingeleverd.

Martien Opgenoort wil graag de ElfstedenWandeltocht gaan wandelen. Daardoor kan hij  dan niet op bezoek bij zijn kleindochter Eefje(5 jaar) om te spelen of op te passen. Mijn dochter Monique weet dat en zegt : pap je moet haar zelf maar vertellen dat je volgende week niet komt en wat je gaat doen,anders vraagt zij telkens naar jou.

Opa bel Eefje op:Eefje ,Opa komt volgende week niet bij je spelen of oppassen.
                 Eefje: Wat gaat Opa dan doen…?
                 Opa gaat met Wandelvakantie , Eefje
                 Waar….gaat Opa dat doen?
                 Opa gaat naar Friesland….Eefje..
                 Naar Vriesland…..?
                 Krijg Opa dan ook Sneeuw…….?
                 Nee….Eefje Opa krijg dan geen Sneeuw! Het is nu toch zomer!
                 Friesland ligt niet in het buitenland , Eefje
                 Een andere keer zal Opa wel aanwijzen op de kaart waar Friesland ligt.

Opa vindt dit heel logisch na gedacht en adrem van haar en is trots op zijn
kleindochter Eefje.

Verhaal van Rina.

Het begon als een grap, ik kreeg een email met als bijlage de flayer van de 11stedenwandeltocht en  als onderwerp: Blokkie om? Ik mailde haar terug, antwoord: goed, doen we de Nijmeegse er ook achteraan!

Eind januari zijn we serieus hard gaan trainen, de offers waren groot. In het begin kwam het nog neer op xe9xe9n dag in het weekend, de laatste twee maanden hebben niets anders gedaan dan lopen in het weekend. De schrik was dan ook groot toen Eliza tijdens een volleybaltraining een zweepslag in haar kuit op liep, drie weken voor aanvang van de 11stedentocht.

De klap kwam hard aan toen de fysiotherapeut aangaf dat er minimaal 6 weken herstel aan vooraf gingen. Maar Eliza liet zich niet uit het veld slaan, ze wiebelde dag in, dag uit met haar voet om de spieren zo snel mogelijk te laten herstellen. Al snel liep ze met stok en al snel liep ze ook al zonder stok. De week voor de 11stedenwandeltocht heeft Eliza weer meegetraind, ze liep twee avonden van de avondvierdaagse. Maar die 2 x 15 kilometer viel haar toch zwaar en bij mij kwamen de twijfels of ze dit wel ging redden.

Dinsdag 31 mei zijn we samen van start gegaan, de eerste helft ging aardig goed. Eliza liep wellicht wat langzamer dan we gewend waren, maar we konden door. De tweede helft ging steeds langzamer, op het laatst kon ze maar enkele stapjes doen en ze stond weer stil. Ze had zo vreselijk veel pijn. Op de massagetafel van het massageteam kreeg Eliza een duidelijke waarschuwing van de fysiotherapeut, Eliza kon meer stuk maken dan haar lief was.

Dapper als ze is stond ze toch woensdag weer aan de start. Ik heb het moeilijke besluit genomen dat ik niet met haar mee ging lopen. Onderweg heb ik haar een sms gestuurd en groot was de vreugde toen ik haar bericht ontving dat ze om 14:45 uur had gestempeld in Stavoren. De vreugde sloeg snel om in twijfel, ze moest nog 20 kilometer en daar had ze ruim 4 uur voor, dus een gemiddelde van 5 kilometer per uur, maar dat had ze het eerste stuk niet eens gehaald! Via het Rode Kruis team kreeg ik te horen dat ze nog had gestempeld in Hindeloopen. Ik belde haar om 18:15 uur en ze kon Workum zien! Uiteindelijk kwam ze twee minuten voor het sluiten van de stempelpost binnen.

Donderdag ging ze weer van start, ze zou wel zien hoever ze kon komen. Ze heeft gestempeld in Bolsward, dan heb je de helft van de tocht gehad. Maar in Harlingen sloeg het noodlot toe. Ze had inmiddels haar knie zo zwaar belast dat die niet meer kon. Ze is gedragen door twee medewandelaars en heeft haar laatste stempel opgehaald. Het verdriet was groot toen ik haar zag terwijl ik uit de kleedkamer van de sporthal stapte: haar tocht zat erop. Maar wat heeft die lieve meid een karakter getoond! Ik ben trots op haar!